8 yılda değişmeyen yazı

Eski Edebiyat Dergisi'nin Temmuz-Ağustos 2005 sayısında kaleme aldığım bu yazı, sekiz yılda güncelliğini yitirmedi, uzun bir süre de yitirmeyeceğe benziyor.

"Tarihçiler Açısından Büyük Şans

Sivas Katliamı ve İktidardakiler

12 yıl önce yapılan hain katliam ilk değildi ve sonuncusu da olmadı. Bunu biliyor ve belleklerimizi taze tutuyoruz:

Yalnız siyasi ve hukuki yollarla değil, gerici dinamikler eliyle uygulanan zor da, düzenin kullandığı (hem de en etkilisinden) baskı araçlarından biri. Salt örgütlü sol çevreler değil, bu düzenle sorunu olan, paranın hüküm sürmediği bir dünya için düşünsel üretimiyle mücadelesini sürdüren çevreler de bu baskıdan nasibini almakta.

Sivas'ta, öncesinde, sonrasında ve hatta bugün sosyalizme, sosyalist düşünceye evrilebilecek her türlü ilerici unsura yapılan saldırıları, bir grup gericiyle veya tek başına gerici bir örgütlenmeyle açıklamak, açıklamaya kalkışmak, en hafifinden saflıktır, kafa karışıklığıdır; ötesi ise bilinçlidir, gericiliktir. Eğer gerici bir örgütlenmeden bahsedilecekse, bu, düzenin kendisinden başka bir şey değildir.

Düzenle gerici dinamikler arasındaki bağın ne kadar kuvvetli ve onlar açısından ne kadar can alıcı olduğu, ya sürekli gözden kaçıyor ya da bilinçli olarak göz ardı ediliyor.

Katliamın hemen sonrasında düzen temsilcilerinin takındığı tavır her şeyi çok iyi anlatıyor. Daha önce pek çok yerde bahsi geçti, yazıldı, çizildi. Ama hatırlatmaktan bıkmayacak ve vazgeçmeyeceğiz.

-Süleyman Demirel (dönemin Cumhurbaşkanı): "Devlet güçleriyle halk karşı karşıya getirilmemelidir. Ona gayret ediliyor." (Bir parantez: Otelin önünde olup bitenleri "halk"la karşı karşıya gelmemek için, olanca duyarlılığıyla eli kolu bağlı izleyen kolluk kuvvetleri; katliamı haber alıp ilçelerden il merkezine akın eden "halk" karşısında aynı duyarlılığı göstermemiştir.)

-Tansu Çiller (Başbakan): "Devlet oradadır. Sayın İçişleri Bakanı oradadır. Güvenlik güçleri oradadır. Otelin etrafını saran vatandaşlarımıza hiçbir şekilde zarar gelmemiştir. Onlardan ölen ve yaralanan da yokrtur. Dolayısıyla olay, bir otelin yakılması ve içinde olan vatandaşlarımızın ölmesi ile ortaya çıkmıştır." (Hoşgörünüze sığınarak bir parantez daha açmak istiyorum. Tansu Çiller tarihçiler açısından büyük bir şanstır. Düzenin bir dönemki politikalarını bu kadar açık ve net bir biçimde ifade edebilen başka bir düzen siyasetçisi yoktur.)

Erdal İnönü (Başbakan Yardımcısı): "Güvenlik güçlerimiz vatandaşlarımızın zarar görmemesine dikkat ederek olayları kontrol etmeye çalışmışlardır. Olaylar sırasında, güvenlik güçlerinin özverisi sayesinde itfaiyeye yol açılmış ve vatandaşlarımızın daha fazla zarar görmemesi sağlanmıştır." (parantez açmamak elde değil. Söz konusu vatandaşların otelin içindekiler olmadığı açıktır. Bu sözlerin üstüne neredeyse salya sümük olaylarda bir sorumluluğu olmadığını dile getiren aynı "demokratlar" bugün Madımak Oteli'nin müze yapılması için girişimde bulunanlara destek veriyor. Bir öneri de benden: İnönü'nün bu sözleri çerçevelenerek müzenin girişine asılsın.)

Mehmet Gazioğlu (İçişleri Bakanı): "Olay Aziz Nesin'in, halkın inançlarına karşı bilinen tahkir ve tahrik edici konşuması ve Türk halkını aşağılayıcı deyimleri yüzünden başlamıştır. Yangın önceden planlanmış bir olay değil, topluluk psikolojisi ile ortaya çıkmıştır. Aziz Nesin hakkında soruşturma başlatılmıştır" (Yangının planlanmamış olması muhtemeldir. Esas planlananın camdan atmak yahut asmak olmadığındansa emin olamıyoruz.)

Korunup kollananın kim olduğu açık değil mi? Koruyup kollama ihtiyacının, kendi elleriyle yetiştirmiş olmalarından kaynaklandığı açık değil mi?

Katlimandan bir hafta öncesi, katliam sonrası, dava sürecine bir bütün olarak bakıldığında saldırının planlı ve örgütlü olduğu, örgütlülüğün çapınınsa hayli (düzenin ve Yeni Dünya Düzeni'nin sınırları kadar) geniş olduğu; sadece ve sadece katliamda aktif olarak rol alan gericilerle düzen arasındaki sıkı bağ göz önüne alındığında bile bu düzenin bir bütün olarak gerici olduğu net bir biçimde ortaya çıkıyor.

Bilmek, sorumluluğu, sorumluluksa, hangi koşulda ve biçimde olursa olsun gericiliğe karşı mücadele etmeyi çağırıyor.

Mücadele oldukça, aydınlık yarınlara umut da hep olacak. Canımızın, canlarımızın yanması haklılığımızı ve hangi ad altında olursa olsun gercicilikle mücadelenin zorunluluğunu bir kez daha kanıtlıyor.

Son olarak; Sivas katliamına tepkinin yılda bir kez anmalara indirgenmesi, düzenin olaylardaki rolünün üstünün örtülmesinden başka bir işe yaramaz hale geliyor. Düzen temsilcileri aynı anmalarda çıkıp utanmazca katliamı lanetleyebiliyor; üstelik her sene daha fazla boy gösterir oldular. Bir ülkenin, bin yılın başında uç veren karanlığı, sonunda en yoğun bir olayla yaşamasını, tarihçilerin hiçbir yoruma yer olmaksızın sergilemeleri bile maskaralığın apaçık verilmesine yetecektir.

Anmanın en etkili yolu ölenlerin mücadelelerini sürdürmek, ileri taşımak ve tekrar olsun, gericilikle her alanda, her koşulda ve biçimde mücadele etmektir. Edebiyatla, resimle, müzikle ve (olmazsa olmaz) alanlarda her geçen gün daha da gür çıkacak sesimizle.

Yağma yok! Bu memleket bizim."