Tuhaf Özlem

Sokaklarında kendimi güvende hissederek yürüdüğüm bir hayatı özlüyorum. 

Geriye dönüp bakınca bunun bir anı olmadığını anlıyorum. Belki sadece çocukluğuma ait hatırlayamadığım kısa bir zaman dilimiydi. Olası gelmiyor gerçi. Asker ve polislerin tehditkar silahlarının gölgesinde büyüdüm. Ama çok net bir özlem içimde büyüyüp sızlıyor. Sızlıyor!

Yargılanmadığım, sorgulanmadığım, köşe başından alınıp götürülme ihtimalinin olmadığı bir hayat... Ve işin kötüsü böyle bir hayat çok gerçek bir biçimde mümkün olduğu halde, alçakların hüküm sürdüğü bir dünyada yaşıyoruz. Hakkaten umut olmadan yaşanmıyor!

Böyle bir hayatın bu kadar elle tutulur derecede mümkün olması...

Çok yakınmış gibi geliyor bazen. Öyle yakın ki; kalkıp sahile insem orada bulacakmışım gibi. Dün kaybetmişim de sabah kalkınca bıraktığım yerde bulacakmışım gibi...

Hiç sahip olmadığın bir şeyi özlemek tuhaf değil mi?